Menningarlegur eða pólitískur forseti?

Mér finnst að forseti Íslands ætti að vera menningarlegt sameiningartákn. Hvað sem það nú er.
Vigdís Finnbogadóttir var þannig persóna.
Og Kristján Eldjárn.

Ástæðan er sú að ef það er eitthvað svið mannlífsins þar sem Íslendingar hafa staðið sig merkilega vel þá er það í menningarmálum. Og auðvitað í fiskveiðum, sem er hugsanlega eina iðjan þar sem við erum “best í heimi”. Hugsanlega; ég veit það ekki. Við getum öll verið stolt af menningunni. Fyrir utan að búa öll á sömu eyju, hlýtur tungumálið og menningin að vera það sem fyrst og fremst sameinar hina svokölluðu “þjóð”. Væri ekki bara gott að íslenskir forsetar útbreiði íslenska menningu í útlenskum kokkteilboðum, í staðinn fyrir að lofa og prísa vafasama viðskiptamenn og bjóða uppá útleggingar á Icesave-málinu.
Íslendingar hafa staðið sig merkilega vel í menningarmálum þó að þjóðin sé fámenn og hafi lengst af verið einangruð og fámenn.
Um þessar mundir rís væntanlega hæst íslensk tónlist: Björk og Sigurrós og allir hinir og líka klassíska tónlistarfólkið, Sinfónían og Víkingur Heiðar Ólafsson. Og margir söngvarar í þessu landi. Ég hef hvergi komið þar sem virðist vera jafn mikill almennur áhugi á tónlist eins og á íslandi. Og ég ætla að slá því föstu að tónlistaráhuginn sé búinn að taka framúr bókmenntaáhuganum á landinu.
Á vettvangi bókmenntanna höfum við sögulega kannski afrekað flottusta stöffið. Fornbókmenntirnar teljast hluti af heimsbókmenntum. Og nútímabókmenntir geyma líka ýmislegt frambærilegt.
Svo mætti telja leiklist og kvikmyndir, sem að mörgu leyti er í blóma á íslandi þrátt fyrir lítinn markað og þröng existensiell skilyrði.
Myndlist og hönnun og fleira og fleira er líka í miklum blóma.
Og þetta eru allt hlutir sem allir Íslendingar geta verið stoltir af og ekki hluti af þessu leiðinlega ógeðslega leiðinlega pólítiska argaþrasi, sem ætlar stundum alllt að drepa á Íslandi. En hugsanlega er núverandi forseti vor Ólafur Ragnar Grímsson íslandsmeistari í pólítisku argaþrasi eins og það gerist verst á Íslandi.
Hann er kannski fyrst og fremst þrasari og æsingamaður.

Þó er ekki útilokað að hann hafi stuðlað að auknu lýðræði á íslandi með sínum embættisverkum. Ef það reynist “dómur sögunnar”, þá er það frábært. En lýðræðið hefur lengi legið undir gagnrýni fyrir að ýta undir óendanlegar umræður, rökræður, kappræður, þras og rifrildi. Það er ekki alltaf skemmtilegt. En við viljum lýðræði, og það getur líka verið skemmtilegt. Það þarf ekki að vera leiðinlegt ad tala saman og ræða málin. Guð blessi Jón Gnarr fyrir ad hafa komið þessum punkt á framfæri. En ég myndi samt ekki vilja Jón Gnarr sem forseta.