Osynilega höndin i staerra samhengi / Univisible hand in the larger context

Eg trui a hina osynilegu hönd. Hun er fest vid hinn osynilega likama. Osynilegi hausinn og osynilega typpid eru einnig hlutar thessa osynilega manns.
Osynilega höndin. Er thad ekki thad sama og menn kalla stundum mugheimsku. eda a ensku Swarm-intelligence. Storir hopar af folki hreyfa sig i kringum midjuna, fordast ad klessa a adra og hreyfa sig i sömu att og allir i kring.
Osynilega höndin er hluti af staerra samhengi, nefnilega hinum osynilega hop af folki.

//
I believe in the invisible hand. It is attached to the invisible body. Invisible invisible head and penis are also part of this invisible man.
The Invisible hand. Is it not the same as they sometimes call swarm intelligence. or in Icelandic mugheimska-. Large groups of people always move around the center, avoid colliding with each other and move in the same general direction as everybody around them.
The Invisible hand is part of a larger phenomena, namely, the invisible group of people.

Hvernig lítur internetið út, sem rými?

 Internetið er ótrúlegur leyndardómur sem sífellt kemur á óvart.

 Fullt af fólki er á internetinu. Eða er það kannski bara inní hausnum á sjálfum sér? Því að hugurinn er eins og internetið?

Herra Karl og Herra Ólafur

Tveir menn á Íslandi hafa sérstakan rétt til að láta kalla sig “herra”. Þetta eru forsetinn, herra Ólafur Ragnar Grímsson, og biskupinn, herra Karl Sigurbjörnsson. Báðir hafa nýlega kvatt sér hljóðs og ljáð máls á því hvernig almenningur nýtir sér internetið til að ræða málin.

Biskup Íslands, herra Karl Sigurbjörnsson, predikaði í hátíðarmessu í Hallgrímskirkju 30. Oktober. Þar sagði hann meðal annars:
“Er það ekki makalaust hvernig sleggjudómarnir og upphrópanirnar hafa einatt tekið yfir. Það er gömul saga og ný. Ærumeiðingar og mannorðsmorð eru daglegt brauð í opinberri orðræðu fjölmiðla og bloggheima. Það er alvarlegt samfélagsmein og ógnun við grundvöll heilbrigðs þjóðfélags.”

Messu Herra Karls Sigurbjörnssonar má heyra hér.

Forseti Íslands, herra Ólafur Ragnar Grímsson, talaði um svipað málefni í viðtali við CNN 24. Okt síðastliðinn. Þar sagði hann meðal annars þetta:

"This so-called social media has transformed our democratic institutions in such a way that what takes place in the more traditional institutions of power -- congress, ministries, even the White House or the presidency and the cabinet in my country -- has become almost a sideshow,"

og áfram

"I know it's a strong statement, especially coming from someone who spent most of his life within those institutions. But the power of the social media is, in my opinion, transforming the political process in such a way that I can't see any chance for the traditional, formal institutions of our democratic systems to keep up."

                            Hér má heyra brot úr viðtalinu við herra ólaf Ragnar Grímsson.

Báðir telja þessir herramenn að umræður á internetinu fyrirferðarmiklar í samfélaginu. En svo túlka þeir gildi “samfélagsmiðlana” gjörólíkt. Og það endurspeglar viðhorf “herrans” til “pöpulsins”.

Herra Karl telur umræður venjulegs fólks á netinu vera alvarlegt vandamál í samfélaginu og “ógnun við grundvöll heilbrigðs þjóðfélags”.

Herra Ólafur telur aftur á móti að umræðurnar í samfélagsmiðlunum séu grundvöllur okkar heilbrigða þjóðfélags á Íslands.


Þó að mér finnist Ólafur ýkja aðeins, þá er ég meira sammála honum. Ég tel líka að opinber umræða sé undirstaða heilbrigðs þjóðfélags. Til að vera ekki of ósanngjarn við Karl, þá er umræðan á Íslandi oft skammarlega léleg. En ég held að bloggið og samfélagsmiðlarnir hafi bætt hana og muni hækka umræðuhæfileika fólks. Vissulega eru margir sem skíta yfir annað fólk og djöflast í kommentakerfum. En þeir vitleysingar verða sér til skammar og eyðileggja bara sitt eigið mannorð. Ég held að besta leiðin til að bæta umræðuna sé meiri umræða. Til dæmis umræða um það hvernig umræða eigi að vera. Þögnin leysir ekkert.

Skilaboð til manna sem stinga mikilvægum upplýsingum ofaní skúffu

                                        Mótmælandi í Bahrain

Uppreisnarmenn án málstaðar / Rebels without a cause

Valdhafarnir reyna alltaf að afvopna uppreisnarmenn með því að segja að þeir berjist ekki fyrir neinum málsstað. Þess vegna kölluðu miðaldra karlarnir, sem skrifuðu og framleiddu hina frægu bíómynd með James Dean, hana Rebel without a cause, þó að það sé augljóst að ungt fólk reiðist ekki út af engu.
//
The people in power always try to neutralize rebels by saying they are not fighting for any cause. That´s why the middle ages men who wrote and produced the famous movie with James Dean called it Rebel Without a Cause, althoug it is obvious that young people don´t just get angry because of nothing.

Með sams konar röksemdum hafa kúgaðar konur sem láta í sér heyra verið kallaðar móðusjúkar.
//
By the same reasoning opressed women who have blown of some steam have been called hysterical.

 Oftast vita allir um hvað málið snýst en enginn vill segja það. Forréttindahópar óttast ekkert meira en uppreisnarmenn, sem geta útskýrt réttlátan málstað sinn, og berjast fyrir honum.
//
Usually everybody knows what it is all about but nobody wants to say it. The privileged fear nothing more than rebels who can articulate a just cause, and fight for it.

Fýlupúkaskoðanir dagsins

Lélegustu stofnanir landsins eru:
a. Bankarnir
b. Þjóðkirkjan
c. Dómstólarnir.

Er þetta lið sofandi? Hallo! Sér það ekki að þjóðinni er að blæða út meðan það fer í partí á ofurlaunum. Maður bara veit ekki hvað maður á ekki orð. En þeir sem eru ósammála mér geta bara trútt um talað.

Hið háa Alþingi er hins vegar frábær stofnun. Afhverju? Sjá þeir kannski að þjóðinni er að blæða út. Hafa þeir verndað heimilin fyrir stökkbreyttum óværum?
Nei kannski ekki.
En Alþingi er semi-lýðræðislegt. Og án þess þá hefðu fréttamenn á Íslandi ekkert til að tala um. Það er svo mikið fjallað um Alþingi í Íslenskum fjölmiðlum að maður veit semi hvað Þingmenn eru að gera.


Besta stofnun Íslands:
Leikskólarnir
Sundlaugarnar
Söfnin

Menningarlegur eða pólitískur forseti?

Mér finnst að forseti Íslands ætti að vera menningarlegt sameiningartákn. Hvað sem það nú er.
Vigdís Finnbogadóttir var þannig persóna.
Og Kristján Eldjárn.

Ástæðan er sú að ef það er eitthvað svið mannlífsins þar sem Íslendingar hafa staðið sig merkilega vel þá er það í menningarmálum. Og auðvitað í fiskveiðum, sem er hugsanlega eina iðjan þar sem við erum “best í heimi”. Hugsanlega; ég veit það ekki. Við getum öll verið stolt af menningunni. Fyrir utan að búa öll á sömu eyju, hlýtur tungumálið og menningin að vera það sem fyrst og fremst sameinar hina svokölluðu “þjóð”. Væri ekki bara gott að íslenskir forsetar útbreiði íslenska menningu í útlenskum kokkteilboðum, í staðinn fyrir að lofa og prísa vafasama viðskiptamenn og bjóða uppá útleggingar á Icesave-málinu.
Íslendingar hafa staðið sig merkilega vel í menningarmálum þó að þjóðin sé fámenn og hafi lengst af verið einangruð og fámenn.
Um þessar mundir rís væntanlega hæst íslensk tónlist: Björk og Sigurrós og allir hinir og líka klassíska tónlistarfólkið, Sinfónían og Víkingur Heiðar Ólafsson. Og margir söngvarar í þessu landi. Ég hef hvergi komið þar sem virðist vera jafn mikill almennur áhugi á tónlist eins og á íslandi. Og ég ætla að slá því föstu að tónlistaráhuginn sé búinn að taka framúr bókmenntaáhuganum á landinu.
Á vettvangi bókmenntanna höfum við sögulega kannski afrekað flottusta stöffið. Fornbókmenntirnar teljast hluti af heimsbókmenntum. Og nútímabókmenntir geyma líka ýmislegt frambærilegt.
Svo mætti telja leiklist og kvikmyndir, sem að mörgu leyti er í blóma á íslandi þrátt fyrir lítinn markað og þröng existensiell skilyrði.
Myndlist og hönnun og fleira og fleira er líka í miklum blóma.
Og þetta eru allt hlutir sem allir Íslendingar geta verið stoltir af og ekki hluti af þessu leiðinlega ógeðslega leiðinlega pólítiska argaþrasi, sem ætlar stundum alllt að drepa á Íslandi. En hugsanlega er núverandi forseti vor Ólafur Ragnar Grímsson íslandsmeistari í pólítisku argaþrasi eins og það gerist verst á Íslandi.
Hann er kannski fyrst og fremst þrasari og æsingamaður.

Þó er ekki útilokað að hann hafi stuðlað að auknu lýðræði á íslandi með sínum embættisverkum. Ef það reynist “dómur sögunnar”, þá er það frábært. En lýðræðið hefur lengi legið undir gagnrýni fyrir að ýta undir óendanlegar umræður, rökræður, kappræður, þras og rifrildi. Það er ekki alltaf skemmtilegt. En við viljum lýðræði, og það getur líka verið skemmtilegt. Það þarf ekki að vera leiðinlegt ad tala saman og ræða málin. Guð blessi Jón Gnarr fyrir ad hafa komið þessum punkt á framfæri. En ég myndi samt ekki vilja Jón Gnarr sem forseta.